Ranga sprawnego posługiwania się bogatym językiem ojczystym jest dla każdego mieszkańca danego kraju (członka mniejszej lub większej społeczności) bezdyskusyjna i ciągle bardzo ważna. Podobnie jest i w przypadku wspólnoty polskiej, zaś nasza znajomość języka polskiego ma różne wymiary: narodowy (patriotyczny), edukacyjny, socjalny, zawodowy, kulturalny. Język organizuje sposób widzenia świata przez członków grupy, ale i grupa jako wspólnota komunikacyjna oddziałuje na język przez swoje kategorie (zorganizowanie) polityczne, ekonomiczne, kulturowe czy religijne. Wielki wpływ na język ma także kultura materialna danej zbiorowości. Zatem związki między językiem a wspólnotą są zawsze mocne i dwustronne. Porównajmy ciekawe zdanie Jerzego Bartmińskiego: „W kulturze – rozumianej jako wieloaspektowa całość obejmująca normy, wzory i wartości oraz czynności, które są ich realizacją, a także wytwory tych czynności – język funkcjonuje jako podstawa konsolidacji i wyodrębniania wspólnot ludzkich, jako czynnik modelujący obraz świata i programujący zachowania społeczne, jako narzędzie utrwalania i przekazywania kultury”. Jeśli język swoiście organizuje świat i jest głównym narzędziem tworzenia i przekazywania kultury, wiedzy i cywilizacji, to nabycie umiejętności sprawnego posługiwania się nim przez członków wspólnoty staje się główną sprawą edukacyjną. Od tego bowiem, jakiego młodzi Polacy wyuczą się języka, będzie zależał nie tylko ich osobisty rozwój, ale i rozwój całej kultury narodu.
